A PEOR RÚA DO MUNDO

Dende fai ben tempo veño seguindo o inexorable avance dunha das rúas do meu pueblo. Quizáis rúas como estas existen en todos os pueblos, quizáis teñades unha en Verín ou en Ortigueira. O caso é que eu non vin en ningún outro lugar rúa como a qeu temos nós. Xa sabedes que os de Cangas gústanos presumir de pobo, e agora quero darlle un motivo máis os meus conveciños para que poidan seguir presumindo de vila.

E é que non todos os pobos do mundo poden decir que teñen A Peor Rúa do Mundo, esto pode convertirse nun atractivo turístico, como un desafogo a todas esas praias que están ateigadas nos meses de xullo e agosto. E para que os turistas de inverno poidan ver algo máis que porto deportivo. Agora podrase crear un posto de traballo municipal como guía da “Rúa Seixo, A Peor Rúa do Mundo”. Xa o estou vendo: “Aquí a dereita a inexistente beirarúa, pero se vedes cara o outro lado veredes como tampouco hai beirarúa!” Entonces: “ohhhhh, ohhhh!” dos turistas, bocas abertas de sorpresa por que inda existan cousas así neste mundo que chamamos civilizado, e os ruidiños das cámaras fotográficas para cando volvan o seu lugar de orixe, Torrelavega, Alcorcón ou Soria, poidan mostrar os seus amigos e familiares que efectivamente esa foto é a testemuña de que estiveron na peor rúa do mundo, ( do mesmo xeito que lle insinaron a foto das góndolas cando foron a Venecia ou a foto do bus de dous pisos cando estiveron en Londres)

O guía podrá seguir decindo, “Aquí vendes unha típica construcción da terra galaica, austeridade e monocromía, efectivamente, estamos ante un románico galego dos anos 60 ou 70, pode que incluso tamén sexa dos 80 ou dos 90“. Os turistas ensimesmados optan entón por facer a foto artística. Si señor, pídenlle a un dos seus compañeiros de ruta que lles saque unha foto (que normalmente sae movida, descentrada, borrosa, ou na que os corpos aparecen cortados pola metade, inda que agora co das cámaras dixitais este tipo de delitos fotográficos está a desaparecer, menos mal que existiu un Robert Kappa) Entón terán o típico recordo do seu paso por Rúa Seixo, A Peor Rúa do Mundo, saindo eles mesmos fotografiados.

Nese mesmo instante aparece Braulio “O Pito”, que naceu cunha extrana habilidade, coñecer os turistas dende 200 metros, entón achégase xunta deles para darlles unha pequenas nocións que o guía descoñece. Cun intento algo desafortunado de falar castelán, Brauilo O Pito, como é coñecido no bar  pola súa facilidade para chimpar claretes de dous en dous, empeza a falar: “Aquí nacín yo, efectivamente eran tempos difíciles, pero ahora mirar, que casa fixen con mis propias manos” Braulio O Pito, orgulloso do seu patrimonio, e sempre cuns viños de máis, foi moi coñecido por inventar frases como a de “unha sen aire Quini” (un vaso de tubo cheo ata arriba de viño, Joaquín) ou outras frases como “chalanas a ría” (nun plato de ensalada mollar o pan no aceite e vinagre).  Braulio O Pito vaise como viu, derrepente e sen deixar rastro, é quizais outras das súas magníficas cualidades.

Os turistas falan do autóctono, e dun estrano vocablo que soltou mentres se perdía polo horizonte Atalojo jodechinchos” (Adeus turistas). Ignorando o significado completo de moitas das frases indescifrables, cheas de filosofía mariñeira e de taberna,  por que non decilo?! O guía xa estaría medio mosqueado polo protagonismo que lle quita Braulio O Pito todolos días, e é que non hai nada pero que interrumpir, saber máis ou por en dúbida calquer cousa que diga un guía, parece que son como a Biblia, non se equivocan nunca.

 Aquí temos unha foto de Braulio O Pito, cando foi campión do barrio,  a súa “única vez que gañou algo, por que nin na tragaperras”  como dixo el mesmo conseguira gañar algo.

FESTIVAL DE CANS-COMEZA A CONTA ATRÁS!!!

Seguramente este vai ser outro ano no que Cans se encherá de famosos e famosas, se non que llo digan a cada unha das persoas que vai se non é famosa na súa casa, no seu barrio ou na súa bisbarra. Non precisamos de Tom Cruises ou de Angelinas Jolies, tan só un Jalpón, uns chourizos e uns viños do país. A festa, a festa facemola nós, como decían os Heredeiros  con “pan de millo, caldo e fillós”.  Tampouco precisamos políticos que veñan a sacala foto, para que? Se todo está inaugurado.

Disque que este ano os grandes atractivos van ser a caña a 1 euro, para mollar nas diferentes curtas e largos do panorama cinematográfico galego. Dende a miña humilde opinión, non deixedes de visitar tamén a Can Parade. Como dixo un “..se Vigo ten a Cow Parade nós (Cans) temos a Can Parade” Dita exposición estará ata o día 25 no Concello, e a partir do 26 nas leiras de Cans. Os “Cans” serán repartidos pola parroquia, para ir amenizando estas datas cercanas a un dos maiores festexos da vila en todo o ano.

ATERRAR POR ATERRAR

Dende fai xa ben anos o noso país está a sufrir diferentes e moi variados procesos de trasnformación da nosa xeografía,  algúns xa foron comentados neste mesmo portal, recorden “feismo en estado puro“, de todas formas, non quero que se pase por alto outro fenómeno que está a consolidarse, e cada día máis, nas nosas costas, no noso litoral, que por certo é o único que temos, que as veces non nos queremos dar conta. Este fenómeno é o chamado aterrar.

Existen moi diferentes casos, e algúns de eles moi chamativos, recurriremos a estes casos co fin de plantexar da forma máis didáctica posible cal é a tendencia “vanguardista” dos nosos “políticos” (por chamarlles de algún modo non despectivo). 

Un dos casos máis significativos é a cidade de Aterra d´or cidade de costa sen mar, ou tamén coñecida como Marín terra de aterramentos. Este caso sempre me chamou a atención, pois por todos é sabido que Marín é unha cidade mariñeira, pero sin mar!! Incrible lévannos mintindo toda a vida, Marín non ten mar, o que ten é un porto e aterramentos por todos lados. Se algún ou algunha marinense quere ver o mar ten que subir a costa da morte, deixando a cada lado a Escola Naval Militar (que por certo xa é hora de que lisquen de ahí), despois baixar unha costa, qeu logo terán que facer o percorrido a  inversa, para chegar a Mogor (paraíso marinense, normal, esta praia ten mar!!) Pra rematar con este caso decir que Marín, tamén coñecida como Atasco Seguro, ten un bonito paseo urbano chamado camiño dos diabéticos, pois lonxe de ser chamativo pola súa beleza, os médicos do lugar recomendan andar por este “paseo” a carón das naves frigoríficas, para baixar de peso, baixar o colesterol,… 

Outro caso ben coñecido é o caso de Vigo, tamén chamado Cidado do Kaos, onde a súa política vertebrada por politicuchos de ABRIR VIGO O MAR, parece escentilar pola súa ausencia. En Vigo quitando a zona dos ricos, Porto deportivo, o resto é de uso privado e para uso e disfrute das empresas, co fin de legalizar este proceso capitalista, formouse a Zona Franca,  proceso paliativo co cal xa se tiña total xurisprudencia sobre o terreo marítimo. Así os vigueses e viguesas quedaron sen mar. Agora queren aterrar Bouzas, para que? pois para que a Zona Franca, ou tamén chamada Zona dos empresarios sega crecendo, e para que os vigueses vexan cada vez menos mar. Eso sí cada vez estades máis preto de Cangas eh!!?? E por aquí non pasamos, non non, por iso estanse a repetir continuadamente manifestacións en contra dos aterramentos de Bouzas, os cales asistimos os cangueses co fin de que non nos coman máis ría.

 Seguirei por tanto defendendo a miña teoría de que o capitalismo (ou o porquiño polo que vale) ven a  demostrarnos cada día, que aquí quen mandan son as empresas, senón que lle digan a Corina Porro como agocha a cabeza cando Citroën alza a voz. Ou como son tidas en conta as verbas dos empresarios que gobernan na Zona Franca, eso sí os traballadores seguirán a pelexar por convenio para mal vivir. Mentres os empresarios tiranizan o obreiro do metal, póndelle rabos e cornos, …, pero esta, esta xa é outra historia.

Tenacious_D

Jack Black, cuando corría el año 1984, decide incorpararse a clases de teatro en The Actor’s Gang (‘la pandilla del actor’). Allí es donde conoce a Gass (guitarrista en Tenacious_D). Ambos con el paso del tiempo van teniendo más claro que es posible compaginar su vida como actores (ambos están muy vinculados al mundo del cine en la actualidad) con la vida musical, por ello forman la banda conocida como Tenacious_D. Aunque ambos cantaban y tocaban guitarra, a Jack Black se le suele considerar el «cantante» y a Kyle Gass el «guitarrista principal».

Su canción más conocida es Tribute (de la cual podeis ver el video-clip  al final del post), en donde luchan contra un “demonio”, aludiendo metafóricamente a la mejor canción del mundo. Su picardía y sagacidad hacen de The D, como se hacen llamar, un grupo fresco, que mezcla estilos que van desde el rock clásico hastel funk. Se han inspirado, según dice el propio Jack, en Led Zepeling para hacer el que fue su primer CD. 

Tres canciones siguieron a «Tribute»: «Wonderboy», «Dio» y «Fuck her gently». «Dio» es un tributo al músico Ronnie James Dio, en donde le piden que deje de hacer rock y darles tiempo para alcanzarlo como músicos. A Dio le gustó tanto la canción que invitó a Tenacious D a participar en su video «Push». El video de «Fuck her gently» (mayo 2004) mostraba animaciones de Spümcø, el estudio creador de la serie animada Ren y Stimpy.

Gran parte de las canciones en el disco vienen precedidas de sketchs en los que Jack y Kyle pasan por una discusión o por el proceso creativo que termina finalmente en la canción. La mayoría de estos sketchs fueron adaptados de episodios de la serie Tenacious D, pasada en HBO.

 

FESTIVAL DE CANS

O Festival de Cans, o festival galego de curtas, pasa este ano pola súa cuarta edición. Sempre coincidindo co seu homónimo, O Festival de Cannes, é a presentación das curtas galegas máis orixinal do país. Os chimpibuses, son o medio de transporte público de Cans, a tortilla, empanada e chourizo a comida e as cañas a un euro o seu reclamo. As curtas son reproducidas nas casas e baixos dos veciños da parroquia, contando tamén cun jalpón friki, no cal tamén se emiten películas. Este ano teremos a oportunidade de achegarnos a esta parroquia do Porriño, para volver a pasar un fin de semana innolvidable. Aexcusa ver as curtas galegas, para pasar un finde semana con actuacións de música, humor e espectáculos, e como non cine, cine e máis cine. Este ano a programación do festival é a seguinte: (programa baixado da web oficial, www.festivaldecans.com)

Programa do Festival

Xoves 3, 10 e 31 de maio
No Centro Cultural Municipal do Porriño

Canódromo: ciclo de cine con longametraxes feitas con pezas curtas.
Xoves 3, 21:00 h. “11 de setembro”, de varios autores.
Xoves 10, 21:00 h. Pase especial de “De bares”, de Mario Iglesias, coa presenza do director.
Xoves 31, 21:00 h. “Coffee and cigarettes”, de Jim Jarmusch.

Venres 18 e sábado 19

Festa do Cine: nos locais ambientados segundo películas de cine.
Nos locais de Espacio Noite

Mércores 23
Xornada especial para @s veciñ@s de Cans

21:30 h. Documental “Día de ramo”, un retrato da parroquia de Cans.
22:00 h. Curtametraxe “As farolas”, de Abelardo Rendo.
Sesión amenizada por Moncho e a súa Armónica e convidados especiais.
No Baixo do Bar Moncho, Cans

Xoves 24
No Porriño

Proxección da longametraxe “Abrígate”, de Ramón Costafreda
21:00 h. Actuación de Uxía, que interpretará temas da B.S.O. do filme.
22:00 h. Pase de “Abrígate”.
Círculo Recreativo Cultural do Porriño.

00:00 h. Concurso de Videoclips.
01:00 h. Sesión musical a cargo de Juan de Pablos (Flor de pasión, Radio 3)
Pub Tubulart.

Venres 25
En Cans

21:00 h. Proxección de “Só concertinas”, documental musical de Víctor Coyote.
20:00 h. Proxección de “Gritos en el pasillo”, de Juanjo Ramírez.
Longametraxe de animación de terror realizada con cacahuetes.
No Baixo do Bar Moncho

Noite de Estrea
22:00 h. Proxeccións:
● Videoclip gañador do concurso.
● “Os Cans de Lobato”, montaxe fotográfica de Xurxo Lobato sobre a edición anterior.
● Varios trailers de producións audiovisuais que se estrean nos próximos meses.
22:30 h. Entrega dos chimpíns de plata a un veciño e unha persoa do audiovisual pola súa colaboración co festival: o artesán Paco Candán e a actriz Teté Delgado.
22:45 h. Entrega do premio de honra Pedigree’07 a Antón Reixa.
23:00 h. Concerto de Víctor Coyote, Pablo Novoa e grupo de bombos Os Bravos de São Vicente
23:30 h. Concerto de The Ellas
No torreiro de Cans

01:00 h. Festa do Cine
Nos locais de Espacio Noite (O Porriño)

Sábado 26

11:00 h. Apertura da Can Parade
Nas leiras de Cans

12:00 h. Coloquio na Leira: Tristán Ulloa.
13:00 h. Sesión Vermouth: charanga The Turres Band.
No torreiro de Cans

13:30 h. Procesión de chimpibuses amenizada por The Turres Band.
16:00 h. Ponse en marcha o servizo de chimpibuses.
16:30 h. Inicio das proxeccións nas salas a concurso e no “Jalpón friki” (entrada gratuíta).
19:00 h. Intermedio. Actuación de Toni Lomba e Elio dos Santos.
20:30 h. Reanúdanse as proxeccións.
23:00 h. Entrega de premios.
23:30 h. Concerto fin de festa con Festicultores.
No torreiro de Cans

01:00 h. Festa do Cine
Nos locais de Espacio Noite (O Porriño)

Mércores 30:

22:00 h. Proxección das curtas gañadoras do Festival.
Bar Liceum. 

JALPÓN

Uns exemplos de Galicia a terra do Jalpón.

Se tendes algún que vos gustaría que fora publicado neste espazo non dubidedes en mandarmo o correo electrónico (walteralonso@hotmail.com). Estes jalpóns, cubertos ou como cada un queira chamarlle, foron fotografiados na tarde de onte no meu pobo, Cangas. Seguirei facendo de paparazzi para todos vós, mentres segan existindo estes delitos visuais e arquitectónicos.

PREMIOS MESTRE MATEO

Son un defensor do cine  galego, penso que as diferentes formas de expresión dunha cultura pasan por cada unha das artes, e o cine, como tal, non vai a ser menos. Facemos música, teatro, pintamos e esculpimos, e por suposto tamén facemos cine.  Gozamos de bos profesionais, tanto artistas, como creadores (directores como Reixa, productores, realizadores, etc). Por iso que o nosos Oscar son tamén un espazo a ter en conta. Os Mestre Mateo cumplen, a priori, con varias condicións que considero moi importantes para o desenvolvemento  dunha galeguidade cineasta. Os máis novos poden coller referencias de que cine se fai no seu país, ademáis de vela recompensa dun traballo feito, alentando e creando unha escola que anos despois loitará por un Mestre Mateo. Un premio é algo máis que unha copa ou unha medalla, un premio é un recoñecemento dunha Academia que considera un traballo por encima de outros. Así traballos como Un franco catorce pesetas, ou De Profundis veñen a consolidar a autores no panorama galego, actores como Luís Tosar ou Isabel Blanco, foron recoñecidos con cadanseu premio.  Tamén houbo recoñecementos para os máis novos no campo das curtametraxes, Cicatrices, que levou o premio o mellor curto galego, foi creado por un grupo de moz@s moi novos que con ilusión presentar o qeu a Academia nomeou como mellor curtametraxe galega do 2006.

Polo camiño quedan moitos, que non por iso deben caer no olvido, se non todo o contrario, estes espectáculos serven para crear afeción, para levar xente as salas, berce do mercado do cine, senón que sería da música sen Bethoven ou do fútbol sen Pelé?

 Por outro lado  os Mestre Mateo é un espectáculo que vale a pena ver, por suposto que ten o que os outros grandes premios, nominados, redobres e un gañador para cada un dos 26 premios (exceptuando en dirección que se repartiron premio Miguel Anxo Prado  e Carlos Iglesias), que este ano deu a Academia.

Ademáis o espectáculo deixounos un par de sorpresas moi agradables, a actuación do grupo de Tosar The Elas, no que versionan a cancións de afamadas cantantes, e o dúo cómico Mofa e Befa. A continuación preséntovos un par de videos dos citados artistas.

Un saudo, e avante co cine galego. 

MORRASO QUINTA PROVINSIA

O redor das 13:45 do mediodía de onte, fixo explosión un artefacto caseiro na parroquia canguesa de Darbo. O artefacto, colocado nun chalet en construcción, foi controlado polos equipos especiais de explosivos da Garda Civil, dende o mesmo momento en que un dos obreiros que traballaba no inmoble se decatou de que aquela olla express non tiña nin chourizo, nin verzas, nin patatas, nin cachucha, vamos que non era un cocido, tiña máis pinta de ser unha bomba. Un dos propios obreiros declarou a un medio totalmente independente, a TVG, “que non se atente cotra eles, os da construcción, que é un dos oficios máis duros, que se atente contra os patróns ou contra outros que teñen poder”. Estas declaracións, lonxe de ser as adecuadas para un feito como o tal, foron feitas “en quente”, como se di no argot futbolístico cando queremos perdoar a un xogador que case lle parte a perna a outro.

O lado do explosivo apareceu unha cuartilla de Resistencia Galega (iniciais encubertas de catro amigos que se aburren), o cal nun primeiro momento foi confundido cun panfleto publicitario dunha axencia de viaxes ou dun restaurante (estaba impreso en branco e negro, moi parecido os que poñen nos parabrisas dos coches cando están aparcados, eses que os ves cando te sentas a coller o volante e tes que volver a sair para quitalo).

Dende Cia OcioloXia ficamos nerviosos, xa que por un momento pensamos que estabamos a falar do primeiro atentado con danos materiais do Comando Independentista do Morrazo (C.I.M.), grupo o cal lle estamos a dar un gran seguemente neste portal. O Jrupo Jerrilleiro, (que xa tivo outro tipo de atentados pero que nunca pasaran das agresións verbais a árbitros de fútbol, jodechinchos e periodistas), foron os primeiros en desmarcarse.

Nun comunicado que nos chegou horas despois do atentado, o CIM afástaxe totalmente do acto, tachando os terroristas de “vijeses”, chamando “a movilisasión cidadá para encontrar os responsables” O jrupo terrorista advirte que as súas accións nunca irán en contra dos traballadores “os cales son os nosos compañeiros de batalla” (comenta Manolo “do Sacho”, lider espiritual do CIM).

No mesmo comunicado a “jrupo activista” advirte que ten pensado “faser unha serie de reflexións, cabilar sobre aspectos do pobo, prestando un servisio a quenes o nesesiten”, deixando como sempre as súas declaracións moi abertas, cunha estrana habilidade, pensamos que o CIM pode estar pensando abandoala loita de forma directa, pasando a “faser servisios sociais os máis nesesitados, para janarse a xente do pobo”. Cia OcioloXia baralla a posibilidade de que os jerrilleiros amosen o seu rostro máis afable despois do “acto terrorista”, co fin de limpar unha imaxe que puido quedar ensuciada trala bomba de Darbo.

Cia Ocioloxía, quere mantervos informados desta “noticia bomba” polo que cremos convinte facer un especial recoñecemento a Domínguez, Policía Local que se presentou no lugar dos feitos de inmediato. O Faro de Vijo (periódico independiente e obxetivo) comenta así o acontecido o chegar o lugar dos feitos o policía: “La olla se encontraba situada en la primera planta del chalé número seis. Entre los trabajadores de la empresa constructora no levantó sospechas hasta ya pasadas las 11.00 horas. Fue entonces cuando el encargado, tras leer los panfletos, decidió realizar una llamada a la Policía Local. El jefe de este cuerpo, José Luis Domínguez, fue el primero que se personó en el lugar de los hechos, alrededor de las 11,30 horas. De inmediato se dio cuenta de que se trataba de un artefacto explosivo, sobre todo después de preguntar si algún obrero había comido en la obra y contestar todos que no.” Estamos seguros de que estas afirmacións vertidas polo diario vijés, serán moi relevantes para seguir ca nosa particular investigación.

FEISMO vs. JALPÓN

Existe unha característica común a case tódalas construccións do feismo galego, unha característica que non escapa a ningún dos diferentes estilos arquitéctónicos galegos, unha característica que é capaz de saltalas dificultades xeográficas para asentarse en tódolos recunchos da Galicia. De quen estamos a falar? DO JALPÓN MADE IN GALICIA COUNTRY.

O jalpón é unha construcción feita o cen por cen en Galicia, inventada por galegos, e creada por galegos. O jalpón é a razón de ser dunha casa. Senón lean o seguinte exemplo.

Imaxinen unha casa sen pintar (se non tes moita imaxinación, abre a ventana da túa casa, e olla o redor, seguro que tes algunha), cas fiestras en aluminio e unha parella de galegos feténs falando na porta da casa (un metálico delimita o privado do público). Entón ela lle di a el:

- ”Eu creo que che falta aljo, non sei tes a casa a medias”

-”Si, xa lle dixen o meu cuñado que trouxera unha uralita”

-”E que sen jalpón,…, a ver onde coljas a roupa”

Entón despois de escoitar esta conversa entendín todo. O secreto estaba en ter un lugar onde a roupa seque o máis rápido posible. Facer un efecto invernadoiro (in da sego pensando que somos os galegos os que máis apoiamos este cambio climático). Todo isto me trouxo os miolos o recordo dun exemplo único, o jalpón levado o seu máximo esplendor. Unha casa no meu pobo, na que a típica casa de patín, moi típica nos cascos vellos das Rias Baixas, convertiuse toda ela nun jalpón, en pleno centro.

BOTELLÓN

El increible mundo del botellón, aquel lugar donde todo es posible, (las copas pueden costar menos de 5 euros!!) La verdad es que no nos dejará de sorprender, ese lugar proclamado por cientos de miles de jóvenes como paraiso fiscal, en donde cada fin de semana coinciden en las plazas: jóvenes, bebidas destiladas varias, meadas y vómitos.  Donde el frio no existe (veánse los cinturones falderos de las chicas, y las camisetas de YO-foyo de los tipos duros). Y donde cualquier objeto puede ser declarado como “pelota botellonida”, me explico, una botella vacia de coca-cola puede ser usada como pelota de fútbol.

El increible mundo del botellón, aquel lugar donde todo es posible, (las copas pueden costar menos de 5 euros). En donde el garrafón es el mayor enemigo, pero curiosamente, se ingieren grandes cantidades de vinos en tetra-brik (esos vinos echos a base de polvos, que son peor que el diablo), y que curiosamente tienen los mismos efectos colaterales: resaca bestial, diarrea, arcadas a partir del tercer litro, pequeñas pérdidas de conciencia alegando  “no controlo tio”,  incluso pérdidas de memoria (curiosamente de aquello que no quieren recordar) “yo no me lie con…” , “no era yo”, “imposible, yo no lo recuerdo”.

El increible mundo del botellón, aquel lugar donde todo es posible (las copas pueden costar menos de 5 euros). Si pregutnas a cualquier jover de porque va a un botellón, el caradura te dirá que es para conocer gente y demás. Yo llevo llendo pues unos diez años  a botellones y lo excepcional es que conozcas a alguien. Normalmente te pasas la noche con tus colegas de vacile, echando unas risas por cualquier cosa. La verdad no conozco mejor anti-extress que esto.

 El botellón tiene efectos colaterales, de los que ya hemos hablado, además provoca actitudes violentas en los vecinos, que curiosamente no quieren participar en el deporte nacional, o los bares se echan a Dios por que no venden tanto. Para solucionar esto que han echo Administración y empresas privadas de hosteleria: Subir tasas, prohibir (que es lo que saben hacer, en lugar de intentar buscar soluciones, pero esto les puede dar dolor de cabeza es mucho más sencillo prohibir), o simplemente subir el precio de las copas o bajar la calidad de las mismas. Señores abramos los ojos yo no quiero pagar 5 euros por un cubata!! Hasta que esto no cambie, nuestra solución y la de miles de jóvenes: BOTELLÓN!! Por que las copas pueden vales menos de 5 euros!!! Por la Alianza de los Botellones (curiosamente A.B. las mismas iniciales que ANA BOTELLA)