Son catro lóstregos afundidos nun lago artificial, que afogou os soños dos irmandiños no seu afán de governar onde deben. Sen embargo, cada vez que fico a cabilar en onde está o erro, non encontro outra saída. “Loitar, loitar e loitar” eran as verbas que acompañaban a aquelas noites con neboeiros, o rocío calara os osos, e o fume dos cigarros confundíase co bafo que os meus pulmóns soltaban en cada intre que respiraba.
Eran homes con medo, pero con máis fame. Eran homes con familias, que tiñan medo, Eran nenos, pero querían ser persoas cando foran vellos. Eran moitos os que xuntando as suas forzas podrían destronar o que foi posto, valga a expresión, por ORDE DIVINA.
E seguirán ouveando o pé da noite 24 noites de xullo e 25 días, seguirán moendo os dentes dos que non teñen que mascar, e xeguiránmuxindo a vaca que fraca está de tanta leite que choraron os seus tetos. Mais non calaremos endexamáis
Comentarios recentes