GRACIAS DAVILA

O GALEGO: A SUPER EVOLUCIÓN DO HOME-RECICLAOTOUDO

Dende fai anos veño seguindo o tema do feísmo en Galicia, esa forma tan “orixinal” de construir que temos os galegos, as veces máis preto da retranca que doutro estilo de vida vangardista. A verdade é que somos especiais neste tema, somos por así decilo, e sen aires de superioridade, a super-evolución do home, e cóntovos por que cheguei a esta conclusión: Nestes tempos no que cada vez intentamos reciclar máis e mellor, planteeime moi seriamente o tema do feísmo, esa arte tan galega de sacarlle partido a cousas que aparentemente son inservibles. Entón foi cando me din conta de que realmente somos uns seres incriblemente avanzados, somos os que explotamos mellor un producto, sacándolle diferentes usos o longo da súa vida.

Por exemplo, que me din do típico peche-porta con automatismo feita con metálico (imprescindible que esté ben oxidado) tan común nas leiras galegas. É incrible!, calquer outro ser menos avanzado houbera collido o metálico e tiraríao o lixo, sen pensar que podería ser un fantástico balado para a casa. E agora, esto me leva a outra pregunta, por que ten que estar oxidado? Moi sinxelo, por duas cuestións, unha, o primeiro uso do metálico (po cal foi creado, para polo colchón enriba) estírase o máis posible, chegando a darse cotas de Record Guinnes nunha aldea de Mondoñedo, onde o metálico e testemuña da creación de tres xeracións da familia,  o momento no que pasa a ser balado  e un momento duro para toda a familia, e o seu próximo uso está totalmente máis que falado. E aquí é onde entra a segunda cuestión, todo galego ten follón co veciño, por iso mellor que o metálico esté ben oxidado, polo menos se intenta movelo marco, que colla o tétanos, e a nosa maxia negra.  O primeiro que levou a cabo dito “invento” foi Pascual, o Liortas, quen é máis que coñecido en terras de Ortegal, como o cura, xa que nunca casous, e adicou toda a súa vida a reciclar todo o que pra outros non tiña valor, foi un exemplo a seguir, e milleiros de galegos, construen o peche-porta con automatismo, sen saber que O Liortas foi o primeiro. A que ninguén se parara a pensar quen foi o primeiro en construir o peche tan afamado no eido rural galego, pois agora ese home xa non é un anónimo que anda vagando a súa alma en pena polo norte galego.

Outros seguiron o camiño do Liortas, e no meu afán de recoñecelo traballo destes homes anónimos, quero que hoxe  teñan o seu pequeno recoñecemento, por iso brindemos por eles nesta noite de novembro, se podemos reciclemos unha lata de refresco, en homenaxe a todos estes grandes homes.

O “inventor galego” non só lle saca partido os metálicos (que por outro lado é o máis vistoso), senón que o primeiro enxeñeiro hidráulico foi galego, eso seguro. Se non, por que somos quenes de construir verdadeiros viaductos de augas nas fervenzas dos rios, aproveitando restos de latas, plásticos e outros productos que inda serven para algo? Creo que xa sabedes do que estou falando, do conducto de augas verticais reclicado (vexan a fotografía). O inventor foi Pepiño Aghuarrás, o seu alcume xa o dí todo, pero ate hoxe foi un home anónimo que por terras do Deza conseguiu canalizar unha fervenza que espallaba a auga desperdiciando un potente chorro.

Por outra banda, penso que xa non fai falta falar nada da falicidade innata dos galegos para sacarlle partido a esas antigas e arcaicas construccións que non valen para nada, convertindo canastros ou antigos muiños en verdadeiras construccións dignas de ser estudiadas polo tal Calatrava, xa lle gustaría a él construir como o fai un galego, aprobeitando calquer cousa para facer un habitáculo habitable. Que me din da fantástica creatividade que amoxa o arquitecto, Serafín O Enxebre, dono do canastro-jalpón da última fotografía. Serafín é tan só un home anónimo ata hoxe que respira arte por cada un dos seus poros, é incrible como na aldea recoñecen o bo traballo do Enxebre, e todos admiran a súa concepción vangardista da arquitectura rural galega.

Si señores, o galego é o home-reciclaotoudo, esa evolución que continúa máis alá do homo-sapiens, e que terá moito que decir, da mesma forma que xa deu moito que falar.

 

TOXIC PERCEBE

Un video que levaba tempo buscando, e non me dera conta que en YouTube está todo… O caso encontreino e agora quero difundilo.

Facendo honra e en forma de agradecemento a todos aqueles que limparon sen medios o fuel-oil das costas galegas, hoxe que se cumpren CINCO ANOS dende que aquel petroleiro grego naufragara no noso litoral. Este é o meu pequeno, pero grande homenaxe a resposta cívica daquel novembro de 2002, en Compostela, en Coruña, en Cangas, en Couzadoiro, en Vimianzo, en Ourense, en Vigo e Baiona, en Cambados e O Grove,…, pero tamén en Badaxoz, en Sevilla, en Bilbo, en Donosti, en Girona, en Iruña e Murcia, en Pucela, en Toledo ou mesmo en Alcorcón, en París ou Londres, en Nova Iorque, en Toquio ou Lisboa. Gracias a todos os que viñeron, non esquencemos que moitos de vós soupestes que é o importante na vida, e nos nosos miolos temos imaxes grabadas que non se podran esquencer. A rabia contida naqueles días negros trocou en solidaridade internacional, unha verdadeira empatía da cal só temos verbas de agradecemento.

Nunca Máis!!! Sempre Xuntos

PARTE PRIMEIRA.

PARTE SEGUNDA.

PARTE TERCEIRA.

HEREDEIROS: DE JALISIA O ESTRANXEIRO

Esta é sin lugar a dúbidas para min a mellor canción dos Heredeiros, gostaríme moito que volvesen a tocar, unha xuntanza o estilos dos grandes, como Heroes del Silencio ou outros, eles tamén foron, son e serán os máis grandes do rock en galego.

Gracias Heredeiros!!!

LA CORU, A CORUÑA, LA CORUÑA,…, CORUÑA

 TODO ESTÁ SACADO DUN BLOGUE QUE ME PARECEU INTERESANTE, SE CHE GUSTA O DISEÑO OU SIMPLEMENTE QUERES UNHA IDEA PARA FACERTE UNHA CAMISOLA OU UNHA PEGATA PÁSATE POR:

http://desenhogalego.blogspot.com/

MAPA GALEGO-PORTUGUÉS

O NOVO MAPA GALEGO-PORTUGUÉS, EDITADO DEN A LUSITANIA