Os traductores simultaneos da Voz seguen a facer das súas, e aquí temos un exemplo, o xogador da Penya chámanlle Louro, incrible verdade? Pois seguide atentos que hai máis…

Os Rockets únense aos Knicks no interese por Louro

Crece o interese por coñecer cales son os plans que teñen os Timberwolves de Minnesota sobre o futuro do base español.

• Ricky dálle suspense ao seu gran salto
• Griffin, un número un sen discusión para os Clippers
• Unha montaña rusa de emocións cun final agridoce

Este sábado 20 as 20:00h manifestación contra os procesos especulativos que se producen na costa galega, máis en concreto en Massó. O gran protagonista o Porto Deportivo, esa construcción para que os ricachóns poidan atracalos seus iates en Cangas, mentres outros estamos a loitar para que  a Pedra Alta teña un espazo verde, ou para que Massó sexa de dominio público, con solos adicados a mellorala vida dos veciños de Cangas, creando postos de traballo sostibles.

Massó precísate, o futuro de Cangas pasa por este sábado, para que os especuladores se atopen con muros contra a ilegalidade, contra a sobervia e contra a prepotencia.

Ghastas Pista ou chímpaslle outra ghaseosa!?

Estarase perdendo aquela frase que servía para máis que romper xelo, romper alghunha cara dunha mascada?. Ghastas Pista é unha páxina referente no eido musical galego. Sendo parte da historia galega musical escriben o seu carón as novas páxinas da fonoteca galega. Por suposto que aquela frase Ghastas Pista non deixa de ser un orgullo do Rock Bravú que espertou na xeración dos oitenta un sentimento desenfadado e sen aranceis de ningún tipo, sen cuestións de inferioridade e ca vista posta nun futuro esperanzador, futuro que hoxe vemos como presente e que está chamado a que sigamos loitanto pola defensa da cultura ghalegha, con gheada e con seseo, como se fala na miña casa, como se fala na rúa.

E tí? Ghastas Pistas?!

-Temos actualizado o noso espacio de OBEROBREO con tódolos capítulos feitos ate o momento.

-Concertos para este fin de semana en OCIO MORRAZO!!

“Na Galícia você encontra um dos doze apóstolos, um dos doze clubes de futebol (até agora) que já contaram com o talento do Rivaldo, o fim do mundo dos romanos (onde eles deixaram muitas heranças), um idioma próprio que tem a rara capacidade de aproximar duas línguas já irmãs, uma coleção de navios naufragados, um pacto silencioso de negligência das leis de trânsito destinadas ao estacionamento de veículos e, desde 7 de novembro de 2008, uma jornalista brasileira que nunca sai de casa sem uma garrafa d’água, o colar do SPFC, a máquina fotográfica e um belo punhado de parênteses. Esse é o relato de uma das muitas Galícias que se misturam por aqui.”

Este fragmento foi extraído do blogue Unha Galiza, de Carolina Moreno, unha xornalista do Brasil que actualmente reside na cidade herculina. O seu relato paréceme unha fantástica mostra da ideosincrasia galega, unha mostra de laboratorio, ben confeccionado, como se cociñara con mimo a mellor comida do mundo para o seu namorado. Un día escoitei a  Caetano Veloso decir que  galego era similar o portugués pero con acento español, quizáis nos unan máis lazos que o idioma, é probable que Brasil e Galicia sexan hoxe duas comunidades que camiñan da man por un mundo hostil. Non é fácil trazar as liñas que debuxan a unión lexendaria entre estas dúas fantásticas terras, pero se querendes como se debuxa un sentimento, non dubidedes, o voso portal é Unha Galiza.

(o fragmento foi extraído do blogue de Carolina)

A canteira volve a selo corazón dun equipo que dende épocas inmemorables tratou a canteira como un cero a esquerda. Hoxe podemos decir que Iago Aspas, Dani Abalo, Falcon, Vila, Oubiña (que inda se recupera dunha lesión da tempada pasada), Lago ou mesmo Maris, son os rapaces que están tirando dun equipo que levan no seu corazón. Son os que sinten a camisola, os que van a sair o campo e sen necesidade de cobrar unhas cifras astronómicas, son capaces de encher de ilusión Balaidos, de facer qeu volten os cánticos máis celtistas.

Ver video  de Aspas no partido contra o Alavés.

A canteira é base dun equipo, do mesmo xeito que o capital humano é a maior potencialidade dun país, pero non basta con ter boa canteira hai que darlle saída, hai que loitar por que estes rapaces encontren no Celta un motivo de orgullo e de satisfacción (como diría o Borbón). Queremos que se loite por que a nosa canteira sexa o motivo de traballo para os máis pequenos, onde poidan verse reflexados. Se a canteira é tida en conta os máis cativos esforzaranse máis, teremos equipos máis competitivos e o fin e o cabo unha xuventude máis celtista (abonados de futuro).

Xornal: “Iago Aspas salva al Celta en el descuento”

Celestes: “Iago Aspas al primer equipo”

Faro de Vigo. Molina: ”Si Iago fuese argentino, valdría 15 millones de euros”

El Correo Gallego “Iago regala al Celta la salvación”

Marca: “Iago fue el héroe ante el Alavés”

As: El debutante Iago Aspas se convierte en el  héroe” 

Hoxe falamos de Aspas, como o fan Marca, As, Faro de Vigo, La Voz de Galicia, Xornal, etc. Pero sabedes por que falamos del hoxe, no penúltimo partido da tempada, por que Dinei e Ghilas lesionáronse, senón seguramente estaríamos a falar de calquer outra cousa, e seguro que nesta bitácora non aparecerían. Dinei, Ghilas, Nené, Peña, Fajardo, son xogadores dos cales non dubidamos da súa calidade, pero realmente merece a pena pagar esas fichas para que non sintan as cores, para que saian de marcha a tomar cubatas, para que o celtismo se desvincule de Balaidos,….

Aspas eres un fenómeno (como diría O Fari)!!!

Dende hai xa ben de tempo, os jalleghos teñen peito, teñen peito e mais juevos, inda que sexan pequenos. Comensaron os máis vellos conquistando o estranxeiro, invadindo continentes, pra traer uns poucos ferros

Esta é a historia que narraron os Heredeiros e que hoxe se segue a repetir 10 anos despois de que este tema soara por tódolos locais galegos, acordádesvos, era aquel ghrito de gherra, De Jalisia o extranseiro hai catro ventos e medio. Pero o caso é que non foron os primeiros en falar da pandemia galega, as terras quedaron orfas das mans que a traballaban, en busca dun futuro máis esperanzador. Algúns voltaron e montaron grandes mansións, como as de Avión ou Beariz, outros ficaron nun olvido esnaquizador, e os máis sempre choraron a morte de algún a milleiros de quilómetros.

Castelao falou daquela fuxida da Galicia, unha emigración que se cifra a día de hoxe en tres millóns de persoas, é dicir, máis da poboación que ten hoxe a terra verde (verde eucalipto, todo hai que dicilo).

A día de hoxe o futuro segue sendo incerto, as inversións públicas basearonse en anos de bonanza na pavimentación de portos e paseos fluviais, na construcción de palcos de festas e nun adoutrinamento esnaquizador.

Luis Davila consegue ca súa viñeta transportarnos polos anos de historia desta terra, ate chegar a hoxe, un tempo no que os máis novos, “a mellor xeración da historia de Galicia” (como dicía o meu avó), ten un fin, a emigración. Pero cales son os males endémicos que parecen muxila vaca fraca? Cales son os motivos polos que seguimos estando na periferia da periferia que fala Wallerstein e Beiras en clave galeguista? Cal é a causalidade da situación que hoxe vivimos? Deixo a que sexa a vosa reflexión a que faga deste un espazo de diálogo na búsqueda de solucións, que por pequenas que sexan poidan mudar dalgunha forma dita situación, paradóxica por un lado e esnaquizadora por outro.