O MUNDO CELTA

27 06 2007

1982.jpg

E sona unha gaita perdida nun monte da Terra do Ortegal, o son parece armonizar ca paixase que ven meus ollos. Fico teso o pé dun piñeiro, ouvindo esas notas que ouvean dentro dos meus miolos. O son melancólico e nostálxico trae recordos da terra de terras, dun mundo ficticio e real o mesmo tempo. Son e somos a vez o son dese fuelle que bota maxia pola súa gorxa de buxo. Mentres volvo o meu corpo despoís de levitar vanme pasando por diante miles de imaxes diapositadas que abranxen cada troula vivida o pé do frendoal areoso e das rúas cheas de xentes de acá e acolá, bulen os recordos por diante de min.

Segue aquel gaiteiro a darlle vida a este corpo de corpos, que máis alá das distancias un idoma fala. Un que ven da Bretaña afina o punteiro, máis da Escocia brinda con aquela “auga de vida”, que en gaélico ven a decir o que nos coñecemos por whisky. Arestora son xa máis corazóns os que laten e golpean con forza o peito dun que aloumiña a súa zanfona, para que cun par de voltas comece a ruxir o meigallo desta noite que morre no berce da mañá.

Toca o gaiteiro nesta  longa noite de pedra da que alguén falou algún día, ven traendo agarimo a unha xente que gosta de xuntarse o redor dun lume, cantar e beber no colo dun manto de estrelas que recordan que inda poden baixar os deuses celtas a remomerar as batallas contra os imperios coloniais. “De pouco seriviu a gaita” dirían algúns, máis sangue non brota da súa pel, e limpa sen rencores fai sonar o seu nostálxico néctar, aquela bebida máxica dos deuses de Olimpia.

Toca outra vez gaiteiro!!!

Advertisements




COUZADOIRO PARROQUIA INDEPENDIENTE

25 06 2007

Dende fai seis anos, os mesmos que desde que coñecín a Juanjo, máis coñecido por todos como “Bixo Camuñón”, tiven ganas de ir a visitala súa parroquía, Couzadoiro. Dita aldea está situada o norte de Galicia no concello de Ortigueira. Alí o tempo se detén, fica impasible ante o progreso destructivo do mundo occidental, eso si, se exceptuamos os eucaliptais (un clásico na xeografía galega).

O caso é que por primeira vez en moito tempo sentinme relaxado, sen prisas, o meu corazón botouse a descansar e desapareceron eses amagos de ansiedade causada polo ritmo acelerado co que vivimos a cotío. Sen lugar a dúbidas a compaña tamén fixo gran parte do traballo, pero noutra ocasión falarei dos couzadoirenses, agora falarei da súa aldea.

Nada máis chegar, despois de deixar a estrada que vai de As Pontes a Ortigueira dirección Couzadoiro, aparquei o coche, Txema (fiel escudeiro de Juanjo) e este mismo, esperábanme con ledicia para pasar unha noite chea de emocións e recordos tirando da nosa vaga memoria. Cando me desfixen das miñas pertenzas, ficamos falando un intre o carón dunha lareira, despois de amoxarme a casa, empezamos a plantearnos que faríamos esa mesma noite. O primeiro era ir a froita, máis en concreto a “roubar”, inda que este verbo non é o adecuado para esta situación. Fomos a casa do cura, xa se sabe, estes do clero nunca viviron mal, e o beato tiña unhas boas cerdeiras cargadiñas de cereixas que serían pra nós. Txema gabeou polo tronco ata colocarse nun “laño” e empezaba a botar cereixas para abaixo, eu co paraugas dado a volta recollía, ou intentaba, recolle-las. (Digno de vernos, un día de chuvia, a carón da Igrexa, collendo a froita que o cura non come)

Nese mesmo momento dinme conta do diferente que é a vida na cidade e na aldea, tan só necesitamos unha cerdeira para desestrexar. Nin spa, nin futing, nin “ostias benditas” (con perdón), tan só unha cerdeira. Cando tiñamos ben abondo de froita fomos para casa a cenar, posto que o postre xa o tiñamos, cereixas con leite condensada, só nos faltaba abrir unha botella de viño e brindar por calquera cousa, que máis facía falta?. Outra botella?! Seguro que tomaremos moitas máis.





MIS RECOMENDACIONES

25 06 2007

Para que vuestra mula no pare de descargar é pensado en seguir comentándo algunas películas y directores que, a priori, pueden resultar interesantes. Hoy quiero seguir hablando de cine europeo, más en concreto del cine danés y de su gran director Lars Von Trier, director de películas como Rompiendo las olas, Dogville o Europe. Este director de Copenaghe, nacido en el 56, fue criado en un ambiente de izquierda y de padres nudistas, con una clara proyección cineasta desde muy pequeño, ya a los 11 años tenía una super 8.

El cine irlandés siempre ha tenido para mi un especial interés, siempre he creído que lo que cuentan  me parece más cercano de lo que ellos mismos se pueden imaginar. Por eso directores como Neil Jordan no pasan para mi desapercibidos, sobre todo después de ver películas como Desayuno en Plutón, Nunca fuimos Ángeles, que cuenta con un reparto de lujo con Robert de Niro, y El buen Ladrón. Muchos críticos se han apurado a comparar a Jordan con Almodovar, sobre todo después de su último trabajo, Desayuno en Plutón, si quieren una opinión personal, en el resto de películas no he en contrado las similitudes que por algún momento si que parecen ser bastante palpables entre el machego y el irlandés en su último largo. No olviden que este es el director de la afamada película de Juego de Lágrimas, que allá por el año 1992, llevó al cine irlandés a uno de sus mayores logros cinematográficos de las historia, al conseguir ser reconocidos en el bastión anglosajón y protestante por excelencia, los Oscar. Llevó por aquel entonces el reconocimiento de la academía americana por su increíble guión original, no se la pueden perder, es una joya del cine europeo, y más en concreto del cine irlandés.

No podemos dejar de mencionar al señor maestro Ken Loach,  es inglés, y ha trabajado para la BBC cosechando gran reputación gracias a sus documentales sobre las injusticias sociales. Su trabajo ha sido una dualidad constante entre sus dos grandes pasiones la televisión y el cine. Por ello durante muchos años compaginó dicha dedicación. No olvidemos que Loach es  representante de la  coalición de izquierda inglesa RESPECT. Y hoy con 71 años es la memoria viva del cine, y su increíble trayectoria queda más que contrastada con películas como Tierra y Libertad, El Viento que Agita la Cebada, Pan y Rosas, La Canción de Carla o La Cuadrilla.

batch_3_22.jpg

En la imagen, Ken Loach en el rodaje de una de sus últimas películas.





A PEOR RÚA DO MUNDO.- 2ª PARTE

23 06 2007

O señor Braulio o Pito vaise por onde viu, botando aquela frase entredentes “talojo jodechinchos”. Os jodechinchos (os que veñen a comer os chinchos), seguirían entón a conversa da traumada guía.

“Como podedes ver esta fantástica rúa, é real, non pensedes que isto foi creado como atracción, non non. Se vedes aquí a dereita tedes unha embocarúa que non ten saída, ou mellor dito ten saída pero se es moi atlético, abstéñanse aqueles que teñan problemas de miocardio, de retencións, de ósos, ou calquer outro tipo de problema”

acceso-calle-seixo.jpg 

Entón a guía diríxese cara o que parecía unha rúa cega (a riqueza da etimoloxía galega utiliza este termo para designar unha rúa sen saída), “como podedes ver esto non é ningunha ficción, aquí vive xente normal, que paga sen rechistar os seus impostos, pero por contra, non teñen pavimentación nas rúas, nin por suposto alcantarillado, xa lles gustaría a eles. As ratas son as donas deste descampado que acumula merda e máis merda, e os cativos xogan despreocupadamente  neste campiño”

No mesmo momento que estaban a ver o campiño, aparece Carmiña, inda que no barrio ningúen a chama Carmiña, senón que é máis coñecida polo seu apodo de guerra Carmiña A Souba. Entón “A Souba”, apoiada na fiestra, solta unha das súas: “e lojo vos de quen vides sendo?” Carmiña “A Souba”, coñece a todo o mundo, e no momento que algunha cara non lle é familiar rápidamente, solta ista frase. Teñamos en conta que esta frase E lojo ti de quen ves sendo?, e unha frase galega 100%, non olvidemos que sempre hai que responder a esta frase cun apodo, do estilo de: “Sonlle de Moncho o Chamiso” “Son fillo da Porcona” “Son neto de Serafín o Formigha” É totalmente imprescindible acompañar o lazo de parentesco co apodo do parente, no caso de non se acompañar como é debido a primeira frase sucederalle outra: ” E lojo ti de onde es?” Neste mesmo momento están a sospeitar que somos JODECHINCHOS, polo que é mellor que salgamos do apuro canto antes, de forma elegante e sen crear dúbidas que poidan ser mal interpretadas polos autóctonos. É moi importante curtar a conversa cunha resposta que deixe sen preguntas, no caso contrario, poderíamonos atopar nun laberinto sen saída,  e as preguntas irían caendo unha tras outra. Non sería o primeiro caso de turistas que sofren o chamado “trauma postvacacional da Souba”, por iso as autoridades sanitarias recomendan evitar estes lares.

Pensamos que Carmiña “A Souba” se percata de quen son “torristras”, como ela os chama, entón  comeza a falarlle de cousas que ninguén entende. Carmiña “A Souba”, non intenta nin quere falar castelán, nunca o falou, e por suposto non ten pensado falalo nunca. Ela non quere que a entendan, quere “fodelos”, “porque sempre veñen e deixan a rúa feita un cristo, ben sabemos que son eles os que queren ter a rúa chea de merda, para que isto segha a ser unha atrasión”. Razón igual non lle falta a nosa amiga A Souba, pero claro os “torristras” non saben e non conocen o humor da muller.

A guía intentando escapar segue a conversa, “se vedes para o outro lado, podredes ver este espectacular aparcadoiro, si señores e señoras, este aparcadoiro ten un record no libro dos Guinnes, é o que máis xuntas de culatas, carters e escapes estragou nos últimos 20 anos”

De fondo inda se seguía a escoitar a Carmiña “A Souba” que quedou na súa fiestra berrando, esperando a que pase alguén máis ou quen sabe, a seguir a resolvelo mundo, pero eso sí, sen moverse.





VOUME DE VACACIÓNS

21 06 2007

bichero.jpg

Aquí outra tira cómica do Davila que me fixo escarallar ca risa. E non tranquilos non me vou de vacacións, estou de vacacións. Pero tranquilos que cada día que pasa acórdome de todas esas persoas que están traballando duro, durísimo, no seu posto de traballo. Por certo se estás no chollo vendo esto non estarás traballando moito, así que non terás moita envexa de non estar de vacacións?!!!





FAR WEST NO MORRAZO

20 06 2007

Quizáis o título do post vos confunda, pero non Clint Eastwood, non gravará no Morrazo a próxima producción e por outro lado tamén decirvos que Alex de la Iglesia non nos sorprenderá cunha das súas en Cangas. Pero tranquilos, sabedes que nestas terras si que hai indios, (non sei se levan plumas ou teñen pluma). E se non hai indios polo menos seguro que hai mozos-vacas ou vaquieros (cowboys), inda que eu son máis partidario do “burro fariñento” do cal falarei algún día.

O que vos podo asegurar é que esta foto está sacada nalgunha parte da nosa comarca, non darei máis pistas, para evitar que este punto se convirta nun lugar d peregrinaxe. Quen sabe se insistides darei o lugar exacto, e poderemos estar a falar do nacemento dun Novo Camiño de Santiago de Cangas. 

imagen002.jpg





CHUSTICIERO ANDALUZ, un “amante” de los perrunos.

19 06 2007

arwen.jpgEfectivamente la mejor telenovela cibernética a vuelto a su espacio virtual preferido (este si no se han dado cuenta). Y volvemos con ganas de saber más sobre la fascinante vida y obra del pequeño Chusty, nobre en clave de Chusticiero Andaluz. Últimamente hemos trabajado duro y codo con codo con grandes detectives privados que han realizado un trabajo del cual estamos muy muy orgullosos.

Esperemos que las investigaciones que hemos conseguido sean del agrado de todo y sacien la sed de los seguidores de esta sección que carece de categoría, por motivos ya descritos anteriormente.

Según informaciones muy cercanas al Chusticiero, hemos podido saber, que es un amante de los animales, y pensamos que puede estar involucrado en la puesta en marcha de un proyecto en prol de la defensa de los animalitos. Numerosos testigos han visto al Chusty vagar por locales comerciales de la zona, pidiendo ayuda y que patrocinen dicha iniciativa. Pensamos que es una buena medida, y que su increíble bondad nos ha dejado a todos alucinados, quizá estemos hablando del próximo Felix Rodríguez de la Fuente, aunque quien sabe igual estamos hablando del Jaques Cousteuau del Morrazo.

De todas maneras no nos dejemos engañar por esta imagen de ecologista y amante de la naturaleza, puede ser una máscara que esconda las fauces de una bestia. Sin lugar a dudas nosotros intentaremos despojarlo de la máscara que lo esconde y ustedes serán los primeros en saberlo.

Por otro lado he pensado que si los dueños y sus mascotas se parecen podemos hacernos una idea de como será este pequeño diablillo. Por eso a partir de ahora intentaremos partir de esta premisa para poder perfilar a nuestro cautivo y pequeño Chusticiero Andaluz.